Gepost door: Michaël Laurent | 21 juni 2009

Spierinfarct: een zeldzame complicatie van langbestaande diabetes

Palmar MS. Diabetic muscle infarction. BMJ. 19 juni 2009; 338: b2271.

Diabetische spierinfarctisatie is een zeldzame microvasculaire complicatie van diabetes die zich meest typisch uit als een zeer pijnlijk, gezwollen bovenbeen. Dit kan zich zowel unilateraal als bilateraal voordoen (dat laatste in ca. 1/3 van de gevallen). Sinds de eerste gevalsbeschrijving in 1965 zijn er slechts een 100-tal gevallen in de literatuur beschreven. De aandoening wordt vaak miskend, verkeerd gediagnosticeerd en daardoor fout behandeld.

Klinisch beeld

Het betreft meestal type 1 diabeten of patiënten met slecht gecontroleerde type 2 diabetes. Meestal zijn er ook andere microvasculaire complicaties, vnl. nefropathie. Meestal zijn er geen gestegen spierenzymes en geen koorts of andere tekens van een inflammatoir/infectieus proces. Klinisch betreft het patiënten met diabetes die zich presenteren met hevige, invaliderende pijn die soms narcotische analgetica vereist. Er kan een zwelling zijn van het gehele lidmaat en/of een gelokaliseerde zwelling. Spierzwakte is geen typisch kenmerk, in tegenstelling tot bij andere aandoeningen in de diffentiële diagnose. Meestal is het bovenbeen aangetast, veel vaker dan de kuit; de arm slechts zeer uitzonderlijk.

De differentieel diagnose is zeer breed; meestal denkt men verkeerdelijk aan diep veneuze trombose, neveneffect van statines, een spierscheur, hematoomvorming, rhabdomyolyse, compartimentsyndroom, polymyositis, dermatomyositis, necrotizerende fasciitis, cellulitis, abcesvorming, osteomyelitis, pyomyositis of een spiertumor.

Diagnose

Typisch is er geen inflammatoir bloedbeeld en geen gestegen spierenzymes, hoewel deze wel licht verhoogd kunnen zijn. MRI van de betrokken ledematen is de beeldvormingstechniek bij voorkeur; de afwijkingen zijn meestal zo typerend dat een biopsie (die de klinische toestand meestal verergert) overbodig wordt (zie Radiology 1999 voor afbeeldingen). Andere laboratoriumtesten en onderzoeken worden gebruikt om andere aandoeningen uit te sluiten.

Behandeling

Het betreft een zelf-limiterende aandoening met op langere termijn een goede prognose (meestal volledig herstel). De behandeling is gebaseerd op experten opinie en beperkte gegevens, en omvat bedrust, hoogstand, analgesie en mogelijk ook rookstop, optimalisatie van de glycemieregeling en evt. antiaggregantia. Ongeveer de helft van de patiënten ontwikkelt een recidief. Gezien het een complicatie is van slecht geregelde diabetes, is er een slechte prognose quoadvitam; 10% mortaliteit op 2 jaar in één studie (J Clin Rheumatol 2005).

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: