Gepost door: Michaël Laurent | 23 februari 2010

Hoe zeggen artsen in de eerste lijn “nee”?

Paterniti DA et al. Getting to “No”: Strategies Primary Care Physicians Use to Deny Patient Requests. Arch Intern Med. 2010; 170:381-388.

Artsen worden steeds vaker geconfronteerd met patiënten die komen vragen naar diagnostische of therapeutische middelen die niet in hun beste belang zijn. In deze Amerikaanse studie werd onderzocht hoe huisartsen en algemeen internisten in de eerste lijn omgaan met testpatiënten die raadplegen met een ongepast verzoek (in casu, de vraag naar een voorschrift voor een antidepressivum naar aanleiding van vermoeidheid als hoofdklacht).

Resultaten

Het meest opvallende resultaat is dat er tijdens 199 consultaties slechts in iets minder dan de helft (44%) van de gevallen niet werd ingegaan op de onterechte vraag voor het medicatievoorschrift. Nochtans bespraken de artsen wel vaak de nadelen (zoals de kosten en neveneffecten van de medicatie, de lange tijd vooral antidepressiva beginnen te werken, de noodzaak om ze langdurig te nemen en het gebrek aan efficiëntie bij milde depressie [zie JournalClub, 10 januari 2010]) en hun eigen reserves tegenover het gebruik van antidepressiva.

Er werden over het algemeen drie strategieën gebruikt bij de weigering door de huisartsen:

  • In 31% van de gevallen lag de nadruk op een biomedische aanpak:
    • er werd een slaapmiddel voorgeschreven (18%), of
    • voorgesteld om testen uit te voeren (13%).
  • Bij 63% lag de nadruk op psychosociale aspecten:
    • er werd gevraagd naar de achterliggende reden of context (40%),
    • er werd een verwijzing gegeven naar een psychiater of psycholoog (12%),
    • of er werd een alternatieve diagnose gegeven (11%).
  • 6% van de huisartsen weigerden zonder meer.

De deelnemende testpatiënten rapporteerden een hogere tevredenheid wanneer de nadruk lag op de psychosociale aspecten.

Opmerkelijk was ook dat alle verwijzingen naar een psychotherapeut werden uitgevoerd door artsen die binnen eenzelfde organisatie nauw samenwerken met een psychotherapeut. Dit illustreert nogmaals dat er heel wat organisatorische barrières kunnen zijn voor toegang tot de mentale gezondheidszorg.

BESPREKING EN BESLUIT

Meer dan de helft van de huisartsen in deze studie gaf een voorschrift voor een antidepressivum op vraag van de patiënt, ondanks het feit dat deze niet depressief was. Een recente steekproef door Koppen toonde een vergelijkbare trend in Vlaanderen [JournalClub, 28 januari 2010]. In heel wat andere gevallen werd het probleem dan nog eens ontweken: er werden slaapmiddelen voorgeschreven of onnodige onderzoeken voorgesteld.

Dokters in de eerstelijnszorg staan het dichtst bij hun patiënten en zijn voor hun inkomsten afhankelijk van de tevredenheid van hun patiënten. Deze resultaten zijn een sterk pleidooi om in de opleiding tot arts meer aandacht te besteden aan communicatiestrategieën waarmee een evenwicht gevonden kan worden tussen autonomie van de patiënt enerzijds en goede geneeskunde anderzijds.

_

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: