Gepost door: Michaël Laurent | 8 augustus 2010

Wekelijkse injectie voor onvoldoende gecontroleerde diabetes?

Bergenstal RM et al. Efficacy and safety of exenatide once weekly versus sitagliptin or pioglitazone as an adjunct to metformin for treatment of type 2 diabetes (DURATION-2): a randomised trial. Lancet. 7 augustus 2010; 376: 431-439.

Diamant A et al. Once weekly exenatide compared with insulin glargine titrated to target in patients with type 2 diabetes (DURATION-3): an open-label randomised trial. Lancet. 26 juni 2010; 375: 2234-2243.

Metformine heeft als peroraal antidiabeticum het meest bewezen op harde eindpunten. De plaats van nieuwere antidiabetica, en in het bijzonder de incretine-mimetica, is nog niet volledig duidelijk.

In deze studie (DURATION-2) werden 3 strategieën vergeleken voor bijkomende therapie bij type 2 diabeten (n=512) die onvoldoende metabole controle hadden met metformine monotherapie:

  • wekelijkse injectie van exenatide 2 mg (de GLP1-receptor agonist Byetta®; de studie werd gesponsord door de maker Eli Lilly; de in België beschikbare dosis is echter 10-20 µg per dag!) en oraal placebo
  • dagelijks sitagliptine 100mg (Galvus®, een DPP4-inhibitor) en placebo injectie
  • dagelijks pioglitazon 45mg (Actos®; de klassieke maximumdosis is 30 mg) en placebo injectie

De behandeling met exenatide leverde een significant grotere HbA1c-daling (-1.5% vs -0.9% met sitagliptine en -1.2% met pioglitazon). Er was ook significant meer gewichtsverlies (-2.3kg, vs -0.8 kg met sitagliptine en +2.8 kg met pioglitazon). Er was met de hoge dosis exenatide wel meer nausea en diarree (24% en 18%) in vergelijking met sitagliptine (10% en 10%, resp.). Er waren geen episodes van hypoglycemie.

In een begeleidende, gerandomizeerde open-label studie (DURATION-3) werd bij 456 patiënten wekelijks exenatide vergeleken met insuline glargine (Lantus®). Na 6 maanden was er een significant maar klein verschil in HbA1c ten voordele van exenatide (-1.5% vs -1.3%). Er waren wel meer neveneffecten waardoor patiënten de therapie moesten onderbreken (5% met exenatide vs 1% met insuline glargine). Er waren slechts mineure episodes van hypoglycemie bij 8% van de gebruikers van exenatide en 23% met insuline glargine.

BESLUIT:

In deze studies werden veel hogere dosissen exenatide gebruikt dan in de huidige klinische praktijk: deze nieuwe zgn. derde generatie van incretinemimetica lijkt dus beter te presteren dan oudere producten. De keerzijde was wel een verhoogd risico op neveneffecten.

De studie zegt vooral niks over harde eindpunten (micro- of macrovasculair), enkel over surrogaat-eindpunten zoals HbA1c of gewicht. Interessant dus voor vertegenwoordigers, maar een waardeloze studie voor clinici.

Gezien de aanlokkelijkheid van een eenmalige toediening per week zal deze formulering waarschijnlijk wel goedgekeurd worden en op de markt komen, maar de tolerantie zal het gebruik ervan beperken. Incretinemimetica bieden als voordeel gewichtsverlies en geen hypoglycemies, maar de effecten op langere termijn zijn en op harde eindpunten zijn nog onvoldoende bekend.

Add to FacebookAdd to DiggAdd to Del.icio.usAdd to StumbleuponAdd to RedditAdd to BlinklistAdd to TwitterAdd to TechnoratiAdd to FurlAdd to Newsvine

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: