Gepost door: Michaël Laurent | 8 januari 2011

Antibioticatherapie met rifaximine voor spastisch colon?

Pimentel M et al. Rifaximin Therapy for Patients with Irritable Bowel Syndrome without Constipation. N Engl J Med 2011; 364:22-32.

Achtergrond

Patiënten met prikkelbaar darmsyndroom (Eng. IBS) hebben een verschillende intestinale darmflora die mogelijk een rol speelt in de -onvoldoende begrepen- pathofysiologie van deze functionele darmaandoening. Rifaximine is een niet-absorbeerbaar antibioticum afgeleid van rifamycine dat in de V.S. is goedgekeurd voor reizigersdiarree en hepatische encefalopathie (maar niet beschikbaar is in België).

Methode

In twee identieke Noord-Amerikaanse, dubbelblinde studies (TARGET 1 en 2) werd het effect onderzocht van rifaximine op de symptomen bij 1260 IBS-patiënten zonder constipatie, die onvoldoende controle van hun totale symptomen en van hun abdominaal opgeblazen gevoel hadden (m.a.w., het betrof patiënten met bloating met of zonder diarree, waarbij antibacteriële therapie a priori meer kans op slagen heeft). Patiënten die bepaalde andere geneesmiddelen voor IBS namen (behalve antidepressiva) werden geëxcludeerd. De deelnemers kregen gedurende 14 dagen een dosis van 550 mg rifaximine 3x/dag of placebo, en werden daarna nog 10 weken opgevolgd. De studie werd geconcipieerd, begeleid en uitgeschreven door de firma die rifaximine produceert (Salix Pharmaceuticals).

Resultaten

Het primair en secundair eindpunt was significant verschillend gedurende de ganse studieduur (dus ook na stoppen van de antibioticakuur), maar het verschil was klein en het effect dat piekte na 4 weken, nam mettertijd terug af:

  • 40.7% adequate symptoomcontrole na 4 weken met rifaximine, vs 31.7% met placebo
  • 40.2% verlichting van opgeblazen gevoel na 4 weken met rifaximine, vs 30.3% met placebo

Er was geen significant verschil in ongewenste effecten tussen rifaximine en placebo. Er werden in het bijzonder geen gevallen van Clostridium difficile-geassocieerde diarree vastgesteld.

BESLUIT:

Rifaximine gaf in deze studies weliswaar een significante symptoomverlichting bij IBS, maar de grootte van het effect (absoluut verschil van 9 à 10% in klachten na 4 weken, daarvoor en daarna minder) is niet klinisch relevant. Bovendien is de kostprijs hoog en bestaat het risico op resistentie wanneer het door de grote groep IBS-patiënten zal worden gebruikt. Experten roepen dan ook op om deze antibiotica zoveel mogelijk te sparen voor andere, geselecteerde indicaties, en enkel te gebruiken bij bewezen intestinale bacteriële overgroei of wanneer andere behandelingsopties gefaald hebben.

Volgens de huidige -weliswaar onvolledige- inzichten is IBS een functionele aandoening waarin verschillende factoren (intestinale sensibiliteit en motiliteit, darmflora, centrale neurologische factoren, etc.) een rol spelen. Er bestaat dus waarschijnlijk niet één magische pil die alles oplost, en moest de intestinale flora een cruciale rol spelen lijken probiotica een meer rationele behandelingsoptie (doch hiervoor is alleszins nog onvoldoende evidentie). De basisbehandeling berust op een goede arts-patiëntrelatie, psychologische begeleiding en evt. ondersteunende farmacotherapie met b.v. vezelsupplementen, spasmolytica, pepermuntolie of tricyclische antidepressiva.

Verwante artikels:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: