Gepost door: Michaël Laurent | 21 juli 2011

Achteruitgang van de zorg bij begin van het academiejaar: het juli-effect

Young JQ et al. “July Effect”: Impact of the Academic Year-End Changeover on Patient Outcomes. A Systematic Review. Ann Intern Med. Online gepubliceerd 11 juli 2011.

Na een systematisch literatuuroverzicht met 39 Engelstalige studies besluiten de auteurs van deze studie dat gehospitaliseerde patiënten een slechtere prognose hebben bij het begin van een nieuw academiejaar. De mortaliteit neemt toe en de efficiëntie (duur van opname en van procedures) neemt af wanneer nieuwe assistenten, stagiairs of pas afgestudeerde stafleden hun meer ervaren collega’s aflossen.

Al decennia lang hebben artsen in opleiding terecht het gevoel dat ze onvoldoende voorbereid zijn en niet voldoende klaar zijn wanneer ze hun eerste nachtwacht moeten vervullen. Nochtans zouden er geld en levens gespaard kunnen worden moest dit probleem opgelost kunnen worden.

Niet alleen de ervaring en kennis van de afgeloste artsen verdwijnt bij elke aflossing; wanneer zij het ziekenhuis verlaten, verdwijnt er ook een stuk kennis en ervaring hoe het ziekenhuis als systeem kan gebruikt worden om de beste uitkomsten voor de patiënt te garanderen (b.v. wie best te bellen om snel bepaalde onderzoeken te verkrijgen). Zelfs een laatstejaars assistent weet in het begin zijn weg niet goed te vinden in een compleet nieuw ziekenhuis.

De vraag is natuurlijk: Wat kunnen we hieraan doen? Het is uiteraard zo dat artsen nu eenmaal moeten worden opgeleid en oefenkansen moeten krijgen. De oplossing wordt tegenwoordig gezocht op systeemniveau, waarbij de vraag wordt gesteld: Hoe kunnen we het ziekenhuis als systeem aanpassen en verbeteren zodat individuele artsen in opleiding minder kans hebben om fouten te maken?

Twee kernpunten hierbij zijn (1) adequate en voldoende supervisie, ook bedside, en meer geleidelijk opnemen van verantwoordelijkheid door nieuwe artsen (2) het toenemend gebruik van procedures en protocollen. Vooral in ziekenhuizen die veel artsen opleiden (zeker universitaire ziekenhuizen) probeert men de laatste jaren hier steeds meer aandacht aan te besteden, om van de grote verschuivingen bij elke dienstwissel een vlotte overgang te maken. Soms gebruikt men ook buddy-systemen waarbij men een minder ervaren arts in opleiding koppelt aan een meer ervaren collega assistent.

Toch blijven er veel onnodige medische fouten gebeuren en is er onvoldoende hoogstaande evidentie over de beste manier om het probleem aan te pakken.

Een editoriaal bij deze review maakt de vergelijking met andere sectoren waar veel op het spel staat (b.v. de luchtvaart of de nucleaire sector) waar men (hoewel zeker ook niet perfect) er toch beter in slaagt om de performantie stabiel hoog te houden in de tijd. In de ideale situatie zorgt de opleider ervoor dat de kwaliteit van zorgen constant blijft, door de arts in opleiding geleidelijk aan meer verantwoordelijkheden te geven volgens zijn capaciteiten en leerprogressie. Zeker bij de start van een nieuw jaar is echter meer toezicht en supervisie nodig.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers op de volgende wijze: